welcome

ماندن یا... 

هر دوشون از کنار هم رد شدن . چشمشون به چشم هم افتاد .

 قلبشون لرزید . هیچ کدوم اما جلو نرفتن . فقط خیلی بی اعتنا از کنار هم رد شدن .  

روز بعد دوباره همون اتفاق تکرار شد و روز بعد و روزهای بعد از اون.  

یه روز که از کنار هم رد می شدن ، پسر جلو رفت ، به دختر لبخند زد و سلام کرد .  

یه شاخه گل توی دستش بود . اونو به دختر داد و رفت .  

دختر خشکش زد . نمی دونست چی بگه .  

از خوشحالی گریه کنه یا فریاد بزنه و بگه چی توی دلش می گذره .  

داشت دور شدن پسر رو تماشا می کرد .  

به فکرش رسید فریاد بزنه که صبر کن . منم دوستت دارم نرو اونجا یه پرتگاه هست .  

پسر همچنان داشت می رفت و به پرتگاه نزدیک و نزدیکتر می شد .  

دیگه نتونست طاقت بیاره . دنبال پسر دوید و گفت : " صبر کن منم دوست دارم "   

پسر خوشحال برگشت و گفت : " منم دوستت دارم "   

اما یه دفعه زیر پاش خالی شد . داشت می افتاد که دختر دستش رو گرفت .

 اون گل هنوز توی دست دختر بود اما حالا دیگه خاراش داشت توی دستش فرو می رفت و

 دستش رو زخم می کرد . دختر اما دست پسر رو ول نکرد .

پسر گفت : " تو نمی تونی منو بالا بکشی . دستات دارن خون میان . "  

دختر اما باز ولش نکرد .  

دستای پسر هم زخم شد .

 دختر پسر رو ول نکرد .  

خودش هم داشت می افتاد اما باز پسر رو ول نکرد .  

پسر اما نتونست درد کشیدن دختر رو تحمل کنه . دست دختر رو ول کرد و ...

دختر خیره به اعماق پرتگاه نگاه کرد  

و بعد به دستای خونیش خیره شد که حالا یه گل رز توش بود که داشت پژمرده می شد .

 دختر با خودش گفت : " تا اون پایین راهی نیست . حالا که اون رفته پس منم می تونم برم .  

" و پرید .”

روز بعد همه فقط یه گل رز پیدا کردن که ازش خون می چکید . 

خدای من کجاست؟ 

در عالم به دنبال او می گشتم . به هر جا که نگاه  می کردم اثری از او می یافتم .

انگار خداوند از همه جا گذشته بود و ردپایی بر هر چیز نهاده بود .رد پاها را دنبال می کردم .

 قدم می زدم و از همه می پرسیدم : خدای من کجاست؟ راه وصال من کجاست ؟

به گل که نگاه می کردم گل فریاد می زد :

 زیباییم قطره ای ست از اقیانوس زیباییش. زیبایی و خوش بویی ، ردپای خدا بود بر روی گل.

به کوه که می رسیدم می گفت :

سستم، سستم در برابر خالق پر استقامتم , سنگ ریزه هایم را ببین !

رو به آسمان می کردم ، آسمان نجوا می کرد :

 وسعتم کم است در برابر وسعت اهورای آسمانها.

همچنان رد پا ها را دنبال می کردم .  

انگار پایاپای خدا ، عالم را می گشتم تا این که یک جا دیدم رد پا ها گم شد ...

 نگاهم را آرام آرام بالا آوردم . جا خوردم ! به خودم رسیده بودم فهمیدم او را باید در درون خود جست .

به جایی رسیدم که جریان پر فشار بود پر از انرژی ,به قلبم رسیده بودم .

هر چه پیش می رفتم ضربان شدید تر می شد و امواج واضح تر . 

همچنان پیش می رفتم اما ...

دری رو به رویم بود که قفلی بزرگ داشت .

 روی در نوشته شده بود .((ورود به قلب مغرور، ممنوع)).

 با دقت به قفل نگاه کردم تا شاید راهی برای باز کردنش پیدا کنم . 

روی آن قفل نوشته شده بود (( غرور )) .

چند دقیقه ای با قفل ور رفتم ولی انگار قفل ، باز شدنی نبود .

 نمی توانستم به آن سنگ بزنم چرا که می ترسیدم قلبم بشکند .

 دیگر درمانده شده بودم .

آرام آرام نجوا می کردم و با خدای خودم حرف می زدم  و آرام آرام اشک می ریختم ، کم کم  سبک شدم .

 چیزی در وجودم داد می زد و فریاد می کشید .

مشت هایم را به در کوبیدم و گفتم : من عاشق خالقم بگذار تا بگذرم .

قفل شکست . انگار عشق کلید قفل غرور و تنها رمز عبور بود . 

در را باز کردم . دیگر هیج نمی فهمیدم . اطرافم پر از احساس بود و هنوز قلبم به شدت می تپید .

 به دنبال مرکز تپش و هیا هو رفتم .  

به نقطه ای رسیدم که چشمه ی امواج تپش بود، نقطه ای که جسم نیرو از آن می گرفت .

آنچنان قلبم می تپید که می لرزیدم .حسی عجیب در کنارم بود .

 دقیق تر که نگاه کردم دیدم جمله ای روی آن نقطه حک شده است . جمله ای که زیبا ترین جمله ی عالم بود .

روی آن تکه ی قلبم حک شده بود:

  (( عاشقت  ، خدا ))

یك شب در فرودگاه 

یک شب در فرودگاه زنی منتظره پرواز بود و هنوز چند ساعت به پروازش مونده بود.

 زن برای اینکه یکجوری این وقت را پر کنه به کتاب فروشی فرودگاه رفت کتابی گرفت،

سپس پاکتی کلوچه خرید و در گوشه ای از فرودگاه نشست.

زن غرق مطالعه بود که ناگاه متوجه مردی شد که در کنار او نشسته بود و بدون هیچ شرم و حیایی

 یکی دو تا از کلوچه های او را برداشت و شروع به خوردن کرد.

زن برای اینکه مشکل و ناراحتی پیش نیاد چیزی نگفت و اصلا به روی خود نیاورد و

همچنان که به مطالعه خود ادامه میداد هر از چند گاهی کلوچه ای را بر میداشت و میخورد.

 زن به ساعتش نگاهی انداخت و در همین حال متوجه شد که دزد بی چشم و رو پاکت کلوچه اش را

تقریبا خالی کرده است. هر چه می گذشت زن خشمگینتر می شد.

با خود اندیشید که اگر من آدم خوبی نبودم چشمش را کبود کرده بودم ،

 با هر کلوچه ای که زن از توی پاکت بر میداشت مرد نیز بر میداشت.

 وقتی که یک کلوچه در داخل پاکت مانده بود ،

 زن ماند که چه کند که ناگهان متوجه شد آن مرد در حالی که لبخندی بر چهره اش نقش بسته بود،

 آخرین کلوچه را از پاکت برداشت و آنرا نصف کرد و در حالی که نصفه کلوچه را به طرف زن دراز می کرد

 نصف دیگر را توی دهانش گذاشت و خورد.

 زن با عصبانیت نصف کلوچه را از دست مرد قاپید و پیش خود گفت :

(اوه این مرد نه تنها دیوانه است بلکه بسیار بی ادب هم تشریف دارد. عجب آدمی!

حتی یک تشکر خشک و خالی هم نکرد.)

این زن در طول عمرش به خاطر نداشت که این چنین آزرده خاطر شده باشد به همین دلیل

 وقتی که پرواز او را اعلام کردن از ته دل نفس راحتی کشید. وسایلش را جمع کرد،

 بی آنکه حتی نیم نگاهی به دزد نمک نشناس بیفکند راه خود را گرفت و رفت.

 زن سوار هواپیما شد و در صندلیش جای گرفت.

سپس دنبال کتابش گشت تا چند صفحه باقیمانده را نیز به اتمام برساند.

 دستش را که توی کیفش برد، متوجه شد در کیفش چیزه دیگری غیر از کتاب هم هست.

 آن را به بیرون آورد و آنچه که او در جلوی چشمانش دید،

پاکت کلوچه سر بسته ای بود که یکی دو ساعت پیش خریده بود.